اقدامات درمانی در جلسات فیزیوتراپی

در جلسات فیزیوتراپی چه نوع درمان‌هایی ارائه می‌شود

در فیزیوتراپی انواع مختلفی از مداخلات درمانی وجود دارد. برخی از این مداخلات درمانی عبارتند از:
دامنه‌ی حرکتی فعال (AROM): بیمار در طول دامنه‌ی حرکتی یک عضو، آن عضو را بر خلاف جهت جاذبه‌ی زمین بلند می‌کند یا حرکت می‌دهد. AROM یکی از اولین مدالیته‌هایی است که برای آرتروز تجویز می‌شود.

دامنه‌ی حرکتی فعال کمکی (AAROM): این تکنیک برای کشیدن ملایم و یا تقویت نمودن یک عضو بسیار ضعیف کاربرد دارد.

دوچرخه ثابت:

این وسیله هم می‌تواند از نوع دارای سیستم مقاومت و یا از نوع فاقد سیستم مقاومت باشد. این وسیله معمولا برای بهبود قوای بدنی و یا بهبود دامنه‌ی حرکت کمر و اندام پایینی بدن و استقامت قلبی – عروقی تجویز می‌گردد.

آموزش طرز گام برداشتن و راه رفتن:

تجزیه و تحلیل مشکلات راه رفتن از طریق بررسی بصری تعامل میان کمر، مفاصل ران‌ها، ساق پاها و کف پاها در حین مراحل مختلف راه رفتن که شامل تماس اولیه، پاسخ بارگذاری، مرحله‌ی میانی تکیه کردن، مرحله‌ی پایانی تکیه کردن، مرحله‌ی پیش نوسان، مرحله‌ی میانی نوسان و مرحله‌ی پایانی نوسان می‌باشد. بسیاری از مشکلات کمر، ران، ساق پا، قوزک پا و کف پا می‌تواند بوسیله‌ی ناهنجاری‌های طرز گام برداشتن ایجاد شود و یا خود را در ناهنجاری‌های طرز گام برداشتن نشان دهد.

هدف روش‌های درمانی عملی در فیزیوتراپی افزایش تحرک بافت نرم و یا مفاصل است.

 

تمرینات ایزومتریک:

این تمرینات عبارتند از انقباض عضلانی بدون حرکت دادن مفصل. این تمرینات معمولا برای تقویت نمودن عضو تجویز می‌شود بدون اینکه به مفصل فشار و یا آسیب وارد شود (مثلا تمرینات در بیماری آرتروز و یا تمریناتی که توسط عضوی که در داخل گچ است باید اجرا شود و یا تمریناتی که می‌بایست بلافاصله بعد از عمل جراحی انجام شود).

تمرینات ایزوتونیک:

در این نوع تمرینات، ماهیچه‌ها در طول دامنه‌ی حرکتی خود، از طریق مقاومت کردن منقبض می‌شوند. این تمرینات معمولا برای تقویت کردن عضو تجویز می‌شوند.

حرکت دادن بافت نرم:

این تکنیک عبارتست از ماساژ درمانی بافت‌های بدن که با دست انجام می‌شود. از تکنیک حرکت دادن بافت نرم ممکن است برای ریلکسیشن، کاهش ورم، کاهش چسبندگی‌ بافت جای زخم و تسکین درد استفاده شود.

حرکت دادن:

هدف روش‌های درمانی عملی در فیزیوتراپی افزایش تحرک بافت نرم و یا مفاصل است. از تکنیک حرکت دادن معمولا برای افزایش تحرک، به تعویق انداختن سفت شدن پیش رونده‌ی ماهیچه‌ها و تسکین درد استفاده می‌شود. انواع مختلفی از تکنیک‌های حرکت دادن وجود دارد که شامل تکنیک مایتلند، کالتنبورن، حرکت دادن ایزومتریک و غیره است.

تسهیل عصبی-عضلانی گیرنده‌های عمقی(PNF):

این تکنیک فیزیوتراپی شامل تمرینات مقاومتی منوال در قالب الگوهای مورب است که از حرکات عملکردی تقلید می‌کند. PNF در ابتدا برای بیمارانی که از لحاظ دستگاه عصبی و بصورت فراگیر آسیب دیده بودند استفاده می‌شد اما امروزه تقریبا در هر جنبه‌ای از درمان عصبی-عضلانی مورد استفاده قرار می‌گیرد از درمان ورزشکاران در مراکز ورزشی گرفته تا درمان بیماران بسیار ضعیف در بیمارستان‌ها و خانه‌های سالمندان.

متخصصین فیزیوتراپی تمرینات کششی و تقویت کننده را برای تسهیل و بهبود یافتن وضعیت قرار گیری بدن تجویز می‌کنند.

آموزش طرز قرار گرفتن بدن در حالت نشسته و ایستاده:

این آموزش‌ها شامل دستور العمل‌هایی درباره‌ی توازن زیست-مکانیکی بدن است که کشیدگی نامناسب و بی مورد عضلات، مفاصل، رباط‌ها، دیسک‌ها و سایر بافت‌های نرم را کاهش می‌دهد. برای بدن، یک وضعیت قرارگیری ایده‌آل وجود دارد اما بیشتر افراد این وضعیت ایده آل را ندارند. متخصصین فیزیوتراپی اهمیت بهبود دادن وضعیت بدن از طریق فعالیت‌های روزانه را برای بیماران شرح می‌دهند. متخصصین فیزیوتراپی ممکن است تمرینات کششی و تقویت کننده را تجویز نمایند تا فرآیند بهبود یافتن وضعیت قرار گیری بدن را تسهیل کنند، از بروز ناتوانی‌های بیشتر پیشگیری کنند و از وقوع مجدد مشکلات در آینده جلوگیری نمایند.

تمرینات مقاومتی پیش رونده (PRE):

تمریناتی هستند که به صورت تدریجی مقاومت (وزنه‌ها) و تعداد دفعات تکرار را افزایش می‌دهند. PRE معمولا برای انقباض عضلات و تقویت آن‌ها تجویز می‌شود. وزنه‌ها، نوارهای لاستیکی و وزن بدن مواردی هستند که از آنها به عنوان مقاومت استفاده می‌شود.

دامنه‌ی حرکتی غیر ارادی (PROM):

در این نوع تکنیک، متخصص فیزیوتراپی و یا خود بیمار، عضو مورد نظر را در طول دامنه‌ی حرکتی عضو حرکت می‌دهد تا مفصل یا مفاصل به طور فعالانه‌ای حرکت کنند بدون این که از ماهیچه‌های آن عضو استفاده شود.

تمرینات کششی یا انعطاف‌پذیری:

این نوع تمرینات فیزیوتراپی جهت کشیدن عضلات یا بافت‌های نرم طراحی می‌شوند. تمرینات کششی معمولا برای بهبود انعطاف‌پذیری ماهیچه‌هایی که در اثر عدم استفاده، اسپاسم، عدم تحرک و یا به منظور خنثی کردن درد سفت شده اند تجویز می‌شوند.

از تکنیک سرما درمانی یا سرد درمانی در فیزیوتراپی برای تنگ کردن رگ‌ها استفاده می‌شود.

سرما درمانی یا سرد درمانی: از این تکنیک برای تنگ کردن رگ‌ها استفاده می‌شود (رگ‌های خونی در اثر سرما منقبض می‌شوند یا قطر آن‌ها کاهش می‌یابد) تا مقدار مایعی که مویرگ‌ها در پاسخ به آسیبی که به یک بافت وارد شده است به درون فضای بافتی ترشح می‌کنند کاهش یابد (کاهش ورم). از یخ یا سرما غالبا برای صدمات حاد استفاده می‌شود اما به عنوان تسکین دهنده‌های موثر درد حتی برای مزمن‌ترین دردها نیز کاربرد دارند.

تحریک الکتریکی عصبی – عضلانی (NMES):

کاربرد تحریک الکتریکی عصبی – عضلانی، کمک به بهبود قدرت ماهیچه‌هاست (برای مثال تقویت ماهیچه‌ی چهار سر بعد از عمل جراحی زانو و یا آسیب دیدگی). از NMES هم‌چنین برای کاهش درد و ورم و برای تسکین اسپاسم عضلات استفاده می‌شود.

کشش گردن:

این تمرین عبارتست از کشش طولی یا محوری گردن به صورت دستی یا به صورت مکانیکی و به صورت متناوب یا پیوسته جهت تسکین درد گردن، کاهش اسپاسم عضلانی و تسهیل نمودن کاهش فشار از روی ستون فقرات.

گرما:

متخصصین فیزیوتراپی به منظور کاهش دردهای مزمن، ریلکس نمودن ماهیچه‌ها و تسکین دادن درد، گرما را به بیمار پیشنهاد می‌دهند. برای آسیب دیدگی‌های حاد و آسیب دیدگی‌هایی که به تازگی رخ داده است نباید از گرما استفاده شود.

یونتوفورزیس:

در این تکنیک فیزیوتراپی با استفاه از بار الکتریکی، دارو به درون پوست سوق داده می‌شود. این مدالیته بر مبنای این مفهوم فیزیکی کار می‌کند که بارهای الکتریکی هم نام یکدیگر را دفع می‌کنند بنابراین یک دارو که از لحاظ الکتریکی دارای بار مثبت است توسط پد دستگاه یونتوفورزیس که دارای بار مثبت الکتریکی است از طریق پوست به سمت بافت‌های زیرین رانده می‌شود. یونتوفورزیس معمولا برای آسیب دیدگی‌هایی نظیر ورم کیسه‌های مفصلی شانه و آرنج تجویز می‌شود.

تمرین کشش لگن در فیزیوتراپی برای تسکین درد پایین کمر و اسپاسم عضلانی مفید است.

کشش لگن:

این تمرین فیزیوتراپی عبارتست از کشش طولی یا محوری پایین کمر به صورت دستی یا به صورت مکانیکی و به صورت متناوب یا پیوسته. کشش لکن می‌تواند برای تسکین درد پایین کمر و اسپاسم عضلانی مفید باشد.

تحریک الکتریکی عصب از راه پوست (TENS):

در این تکنیک، یک جریان الکتریکی با ولتاژ نسبتا کم از طریق یک سری الکترودهای خود چسبنده کوچک به مناطقی از بدن که درد دارند اعمال می‌شود. این تحریک الکتریکی، احساس درد را مستتر می‌کند و یا از بین می‌برد. دستگاه TENS یک یونیت کوچک قابل جابه جایی است. از تکنیک TENS فیزیوتراپی در فواصل زمانی جهت کنترل نمودن درد و کاهش وابستگی به دارو استفاده می‌شود.

آلتراسوند:

در این تکنیک، هنگامی که جریان الکتریسته از درون یک بلور کوارتز عبور داده می‌شود امواج صوتی با فرکانس بالا از یک هد صدا ساطع می‌شوند. این امواج موجب لرزیدن ملکول‌های آب که در اعماق بافت‌های بدن هستند می‌شوند و این امر موجب ایجاد یک اثر گرمایی می‌گردد. هنگامی که امواج صوتی پالس دار می‌شوند به جای آنکه اثر گرمایی ایجاد کنند موجب لرزیدن بافت‌ها می‌شوند. جریان امواج صوتی به تبادل مواد مغذی در مقیاس سلولی و بهبود بیماری کمک می‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که تکنیک آلتراسوند برای بهبود رباط‌ها و بطور بالینی به بهبود سندروم تونل کارپل و اسپاسم عضلانی کمک می‌کند.

وان گردابی:

در این تکنیک، عضو در وان آبی که دارای تعدادی همزن کوچک است غوطه ور می‌شود تا جنبش‌های ماساژگونه‌ی ملایمی به عضو وارد شود. وان گردابی گرم موجب تسکین درد و کاهش اسپاسم عضلانی می‌شود و اغلب اوقات در حکم یک مرحله‌ی مقدماتی برای تمرینات کششی است. از وان گردابی سرد برای کاهش التهاب و ورم استفاده می‌شود.

در فیزیوتراپی از ماساژ برای ریلکسیشن ماهیچه‌های سفت شده و تسکین درد استفاده می‌شود.

آیا در جلسات فیزیوتراپی ماساژ هم دریافت می‌شود

ماساژ ممکن است بخشی از درمان شما باشد. متخصصین توانبخشی انواع مختلفی از تکنیک‌ها را فرا گرفته‌اند که می‌توانند به بهبود شما کمک کنند. تکنیک‌های بافت‌های عمقی ممکن است بخشی از فرآیند توانبخشی باشد. ماساژ معمولا به سه دلیل انجام می‌شود: تسهیل بازگشت خون سیاهرگی از ناحیه‌ی متورم به قلب، ریلکسیشن ماهیچه‌های سفت شده، تسکین درد. بر خلاف تصور عمومی ماساژ، گردش خون را افزایش نمی‌دهد.

اگر درد یا بیماری‌ام بازگردد چه اتفاقی می‌افتد

پیدایش مجدد علایم بیماری، اتفاقی رایج و شایع است. اگر علایم بیماری مجددا بروز پیدا کرد ( تشدید ناگهانی علایم بیماری) با متخصص فیزیوتراپی خود تماس بگیرید. متخصص فیزیوتراپی ممکن است به شما پیشنهاد نماید که نزد او بروید یا به پزشک‌تان مراجعه نمایید و یا به طور ساده فعالیت‌های روازنه یا برنامه تمریناتی‌تان را تعدیل نمایید.

آیا میتوان به هر کلینیک فیزیوتراپی مراجعه کرد
در اکثر موارد، بیمار این حق را دارد که هر کلینیک فیزیوتراپی را که تمایل دارد انتخاب نماید.

آیا فیزیوتراپیست می‌تواند به تشخیص بیماری بپردازد

در بسیاری از موارد، متخصصین فیزیوتراپی نمی‌توانند به تشخیص بیماری بپردازند. این کار، وظیفه‌ی پزشک است. متخصصین فیزیوتراپی اعضای مهمی از تیم درمانی شما را تشکیل می‌دهند اما این پزشکان هستند که به عنوان مراقبین سلامت، به تشخیص بیماری می‌پردازند.

متخصص فیزیوتراپی می‌تواند برای ادامه درمان شما در منزل یک برنامه سفارشی تنظیم نماید.

بعد از فیزیوتراپی چه کاری باید انجام داد

برخی از بیماران لازم است که فرآیند درمان فیزیوتراپی را با انجام تمرینات در منزل ادامه دهند. برخی از بیماران ممکن است انتخاب کنند که فرآیند درمان را با انجام برنامه‌های تمرینی در باشگاه ورزشی ادامه دهند. برخی دیگر از بیماران، فرآیند توانبخشی خود را در کلینیک‌های فیزیوتراپی به طور کامل به انجام می‌رسانند و به فعالیت‌های معمولی روزانه شان باز می‌گردند. خیلی مهم است که اهداف خود را با فیزیوتراپیست‌تان در میان بگذارید در این صورت، متخصص فیزیوتراپی می‌تواند برای شما یک برنامه سفارشی تنظیم نماید.

منبع: physicaltherapyfirst

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *